آرایِ سيستماتيکِ جناحِ راست نه به لاريجانی که به احمدی‌نژاد داده شد؛ هيچ چيز در اين انتخابات اين اندازه عجيب نبود. در مرحله‌یِ دوم اين آرا دستِ بالا را به احمدی‌نژاد خاهد داد، در حالی که هوادارانِ اصلاح‌طلبان هنوز از شدتِ ضربه‌یِ وارده گيج و سردرگم و در ترديد به‌سر می‌برند. تخريبِ احمدی‌نژاد به‌نحوِ بی‌سابقه‌ای از سویِ هوادارانِ رفسنجانی و اصلاح‌طلبان تشديد خاهد شد، آن‌قدر شديد که هراسی گنگ در سراسرِ جامعه حاکم شود. با اين حال من بی آن‌که در دورِ دوم شرکت کنم اميدوارم احمدی‌نژاد پيروزِ اين نبردِ نابرابر باشد.fficeffice" />

 از نظرِ من از اساس لولويی در کار نيست چه رسد که ترس‌ناک هم باشد. لولوهایِ ترس‌ناک مدتی ست ديگر از ترسِ هم‌سايه از خانه به در نمی‌آيند.

[با تشکر از ويسی که اين مطلب را به‌وقتی که به سايت‌ام دست‌رسی نداشتم برای‌ام منتشر کرد.]

برایِ هميشه دفن شدند.fficeffice" />

آنها ناراحت نیستند که چرا ما در انتخابات شرکت نمی کنیم آنها ناراحتند از اینکه چرا ما از کاندیدای شارلاتان و حقیر آنها حمایت نمی کنیم. مبنای حملات لوس و بی مغز فعلی شان هم یک مصادره به مطلوب بزرگ و بی معناست.و آن این است که رای به معین یک گام به پیش است.ما از ابتدا استدلالهای مختلفی آوردیم که اصلا عبارت تحریم انتخابات مسامحه در تعبیر است ، چه انتخاباتی؟! و آنان که هیچ، اساتید "حقوق اساسی" دانشکده حقوق هم هیچ پاسخ روشنی به آن نتوانسته اند و نخواهند توانست بدهند. با هیچ چسبی عبارت انتخابات به این نمایش مضحک نمی چسبد.نامزد حقیر و شارلاتان آنها که رد صلاحیت شد حزب مشارکت بیانیه بلند بالا داد و انتخابات را تحریم کرد ولی وقتی نامزد خودشان با دوپینگ صالح شد دیگر انتخابات نمایشی نبود! [متنِ کامل]fficeffice" />

حرف را بايد چه جوری زد که شما بشنويد؟ آيا هر دوی خامنه‌ای و خاتمی و بسياری ديگر نگفته‌اند که مهم نيست چه کسی رأی می‌آورد. مهم ميزان مشارکت مردم است؟ از اين واضح‌تر را کسی گفته که بزرگ‌ترين دغدغه‌ی فعلی جمهوری اسلامی را هدايت می‌کند::حسن روحانی. او گفته: “اگر مردم در اين انتخابات حضوری پرشور داشته باشند، بهتر می‌توانيم كار كنيم. اگر مردم روحيه‌ی حمايت از مسؤولان رده بالا و اطاعت از مقام معظم رهبری را داشته باشند ما راحت‌تر، ساده‌تر و بهتر می‌توانيم به هدف برسيم.“!! آيا از اين واضح‌تر می‌خواهيد؟ [متنِ کامل]

تحولِ جمهوریِ اسلامی بيش از آن است که وصف بشود، اين تحول را اصلاح‌طلبان با وقاحتی که تنها از يک اصلاح‌طلب می‌تواند سر بزند مصادره کرده‌اند. حقيقت اين است عقب‌نشينیِ اسلام‌گرايانِ حاکم از ارزش‌هایِ تجاوزگرايانه‌یِ خود کم‌ترين ربطی به هشت سال اصلاحات ندارد چه رسد که محصولِ آن باشد. اين امر به‌قدری روشن است که تنها يک اصلاح‌طلب می‌تواند منکرِ آن شود. ترسی که در دلِ اسلام‌گرايان افتاده و آنان را متحول کرده است (چه ايشان تنها از سرِ ترس و با مشاهده‌یِ زور متحول می‌شوند از غرشِ ويران‌گرِ قهر و سکوتِ مردم در دو انتخاباتِ پيشين و نيز دندانِ تيزِ ارتشی نيرومند و مهاجم است که در شرق و غربِ کشور اردو زده است. بر خلافِ نظرِ بسياری افراد من به آن‌چه در اين سه سال رخ داده است بسيار اميدوارم. ضربه‌ای که مردم در انتخاباتِ شوراها و نيز مجلس به اسلام‌گرايان (اعم از جناحِ راست، اصلاح‌طلب يا ملی‌مذهبی زدند (جبهه‌یِ دمکراسی و حقوقِ بشرِ فعلی در آن انتخابات و در آزادترين شرايطِ ممکن در برابرِ قدرتِ سکوتِ مردم خُرد شد چنان سهمگين بود که جمهوریِ اسلامی را به عقب‌نشينیِ بی‌نظيرش وادار کند و اين عقب‌نشينی ام‌روز خود را در خردادِ هشتاد و چهار نشان می‌دهد.  آن‌چه اين روزها در خيابان‌ها و سيمایِ ج.ا رخ می‌دهد مرهونِ تيزبينی و بدبينیِ مردم در سه سالِ اخير است نه بی‌کفايتی و خيانتِ مشتی شارلاتانِ اصلاح‌طلب. پيروزیِ بزرگِ انتخاباتِ فردا حذفِ اصلاح‌طلبان و خُرد شدنِ معين و کروبی است.fficeffice" />

در غيابِ شهامتِ لازم برایِ نافرمانیِ مدنی، روی‌گردانی و قهرِ مردم از اصلاحات باعث شد جمهوریِ اسلامی از درون متحول شود و به زبانِ بی‌زبانی غلط کردم ی تاريخی را در روزهایِ منتهی به روزِ رای‌گيری و هر روز با صدايی رساتر فرياد کند. و درست همين‌جا اصلاح‌طلبان – که دو دوره‌یِ انتخاباتی است از سویِ مردم به پشيزی گرفته نمی‌شوند – سرمی‌رسند. ايشان هرآن‌چه سرِ راه می‌بينند مصادره می‌کنند، و تازه خوش‌مزه است که نگاهی عاقل اندر سفيه هم به توده می‌اندازند و تشر می‌زنند که برایِ خودتان بايد بياييد وگرنه لولو می‌آيد و خلايق هر چه لايق.

اصلاح‌طلبانی که ده درصدِ آرایِ مردم را هم ندارند اين‌بار در کنارِ نظامِ جمهوریِ اسلامی و در چارچوبِ سياستِ مشارکتِ حداکثری با تمامِ توان به ميدان آمده‌اند. آن‌ها اميدوارند رياستِ دولت را چهار سالِ ديگر در اختيار داشته باشند، من هم اميدوارم اين‌بار برایِ هميشه دفن بشوند.

هم‌سويیِ خطِ تحريم و ترور؛ تحريم‌کننده‌گان در بمب‌گذاری‌هایِ اهواز و تهران دست دارند.fficeffice" />

سيمایِ جمهوریِ اسلامی

عاملانِ بمب‌گذاری‌هایِ اخير همان کسانی هستند که در حرمِ امام رضا در مشهد بمب گذاشتند؛ يعنی خودِ جمهوریِ اسلامی. و نفع‌برنده‌گان از بمب‌گذاری‌هایِ اخير قرار است همان کسانی باشند که در ترورهایِ سال‌هایِ پيش نفع می‌برده‌اند، اما چنين نيست و جمهوریِ اسلامی به هدفِ خود نمی‌رسد. اين ناامنیِ تصنعی شکستِ بزرگِ بيست و هفت‌امِ خرداد را به يک پيروزیِ کوچک تبديل نمی‌کند. اين حشيش غريق را نجات نخاهد داد.

آن‌چه رخ داده است نشان می‌دهد بزکِ جمهوریِ اسلامی تا چه اندازه موقتی است، اين عجوزه‌یِ کريه‌المنظر شايسته‌یِ اعتماد نيست. جمهوریِ اسلامی به‌تکرار اثبات کرده است عقب‌نشينی‌اش کوتاه‌مدت است و پس از ايجادِ يک موجِ تبليغاتیِ ضربتی، سرکوبی گسترده را سازمان می‌دهد. بهانه‌یِ سرکوبِ تحريم‌کننده‌گان و اتهامی که به ايشان روا داشته‌اند اين‌بار براندازی (به ادعایِ وزيرِ اطلاعاتِ دولتِ اصلاح‌طلبان و ترور (به ادعایِ صدا و سيما است. در اين ميان آنان که فريبِ نرمشِ موقتیِ دولتِ عدلِ علوی را می‌خورند و در راهِ اصلاح‌طلبی قدم برمی‌دارند می‌بايد به‌تجربه دريافته‌ باشند که هرگز مصون از کيفر نخاهند بود. همه‌یِ مخالفان تاوانِ ضعفِ خود را دير يا زود پس خاهند داد.

جبهه‌یِ دمکراسی‌ و حقوقِ بشر بر ضدِ سکولاريسم!fficeffice" />